Column

02-11 2026

Als kind kon je eindeloos boven de snoep pot hangen of je dat rode of nu juist dat groene snoepje wilde. Waarschijnlijk was dat een van de eerste keren dat je je ging beseffen dat  ergens vóór kiezen betekent dat je tégen iets anders kiest en dat je gewoon niet alles kan krijgen in de wereld. 

De keuzes in je leven worden echter steeds ingewikkelder. Als je vandaag het rode snoepje kiest kun je morgen alsnog het groene snoepje pakken. Je proeft zo het verschil en dat geeft kennis zodat je weet wat te kiezen. Maar wat nu als je in je examenjaar voor een bepaalde studie hebt gekozen en je er nu achter komt dat je de verkeerde keuze hebt gemaakt?! 

Dat is meestal het gevolg van een gebrek aan kennis. Kennis over jezelf, over de studie en over het werkveld waar je voor opgeleid wordt. 

Dit geeft een reactie in jezelf: vaak die van een gevoel van falen en onvrede over jezelf. Het geeft onzekerheid, wat dan wel? Hoe nu verder? Hoe wéét ik wat ik moet kiezen?

Ook geeft het een reactie in je omgeving: mensen die het verstandig vinden dat je stopt en je willen helpen maar ook mensen die je het gevoel geven dat je écht beter had moeten nadenken en niet zomaar op moet geven.

Als coach behoor ik tot de categorie van mensen die jou wil helpen. In mijn praktijk kun je traject volgen hoe jij kan kiezen voor een opleiding die bij jou past. 

Ben je al verder in je loopbaan en werk je al ergens maar je vraagt je af of je toch niet wat anders moet gaan doen? Ook dan ben je van harte welkom voor een traject.

Ooit heb ik de keuze gemaakt om coach (en decaan) te worden. Dit omdat ik ontvangen talenten in wil zetten voor de ander. Met mijn kennis sta ik ten dienste van jou.

In een aantal gesprekken help ik jou op weg (kijk onder diensten)

En om alvast te oefenen in kiezen bied ik je nog een optie: als je jezelf nog beter wil leren kennen en je hebt meer tijd ga dan het EH traject volgen zie www.EH.nl 

Nu rest alleen jou nog de keuze of- en waar je gebruik van wilt maken. 

Succes en wijsheid!

23-09 2026 

Op een zaterdagmiddag was ik in de supermarkt. Dit keer niet voor mijn eigen boodschappen maar om een handje te helpen  bij de voedselbank. 

Ik beland met een geel hesje achter de tafel waar klanten producten voor de voedselbank (beter gezegd; voor mensen die gebruik moeten maken van de voedselbank) inleveren. Geweldig om te zien hoe dat gaat. Ouders die hun kinderen dit laten inleveren en bij het verlaten van de winkel aan hun kroost uitleggen waarom ze dit doen. Bravo! Hier onderwijst men de jeugd en geeft men bepaalde normen en waarden mee. 

Dat niet iedereen die normen en waarden meegekregen heeft zag ik aan de voorkant van deze actie. ‘De voorkant’ is dat je aan het begin van de winkel staat met een foldertje waar de gewenste artikelen opstaan. Mensen gaan door de poortjes van de zaak en zien je staan (gele hesjes hé) met een folder. En dan gebeurt het. Naast vriendelijke mensen die de folder aanpakken en er mee aan de slag gaan tref je (best wel veel) mensen die je straal voorbij lopen. Alsof je een eng mens bent dat meteen aanvalt als je die in de ogen kijkt. Veel mensen met oordoppen, hele hoofdtelefoons of met bedradingen in hun oren die ‘Huh, watte?’ zeggen en als je geluk hebt minstens één oor vrij maken om je, al doorlopend aan te horen en af te wijzen. 

Opeens werd ik intens verdrietig. Mensen die waarschijnlijk wél de middelen hebben om boodschappen te doen maar niet de mogelijkheid om sociaal contact te maken. Eén jonge vrouw raakte mij enorm. Ze had een stoïcijns gezicht (botox?) en liep zo koud en ongeïnteresseerd langs mij heen dat ik een steek door mijn hart voelde. Wat een kilheid sprak er uit haar lichaamstaal.

Ik kan en wil niet oordelen! Ik weet niet wat er achter die gezichten schuil gaat en uit welke situatie men komt voordat men de winkel instapt. Maar wat zou ik graag een geestelijke voedselbank oprichten. Wat heb jij nodig om weer in contact met je naaste te komen. Ook al is dat zo’n rare vrijwilliger met een geel hesje? 

Voer voor mijn coachpraktijk dus! 

21-09 2025

Daar behoor ik toe, de zwijgende meerderheid. Waarom ik mijn mond houd? Omdat ik verdrietig word van de polarisatie en de ruzie en de discussies. En omdat mijn ervaring is dat als ik een ander geluid laat horen ‘men’ toch al van eigen gelijk zeker is en dus niet meer hoeft te luisteren.

Maar nu kan en wil ik niet meer zwijgen!

De rellen in Den Haag hebben me diep getroffen. Wat een haat en agressie… maar wat me nóg meer geraakt heeft is een jongeman die afstand neemt van de rellen maar aangeeft dat hij gekomen was om zijn stem te laten horen. Hij krijgt het podium voor de camera en geeft aan dat hij het oneens is met het asielbeleid in Nederland want…. (En daar komt ie weer: ) IK WIL OOK EEN HUIS.

Hoe stom, dom en verschrikkelijk onnozel kun je zijn om de retoriek van sommige politici te geloven die één ding centraal zetten: door de asielzoekers hebben we geen huizen, zijn we onveilig en ‘ze’ zijn alleen gelukszoekers.

HET IS NIET WAAR!!! Dat is niet de hoofdoorzaak. Ik ga dit niet met cijfers staven want je kunt het zelf opzoeken áls je tenminste écht goed geïnformeerd wilt zijn en niet op je onderbuik en roepende tegenstanders af gaat.

Zestig jaar heb ik me veilig gevoeld in Nederland. Sinds twee jaar is dat anders. Dit kwam door een demonstratie op een plein vlak achter mijn achtertuin. Daar werd gedemonstreerd tégen het beleid van de Israëlische overheid. Allemaal Palestijnse vlaggen en gescandeer dat Israël de zee in moet.  

Ben je niet vóór de Gaza demonstranten? Dan ben je voor Israël en dus niet meer een gesprekspartner.  Afgelopen tijd zie ik allemaal Nederlandse vlaggen in mijn stad, stickers op de meest onmogelijke plekken tegen een AZC en woede bij stadgenoten over de komst van twee AZC locaties. Maar ook woede bij mede christenen hierover. Én dat maakt dat ik me niet meer veilig voel. Waar kan ik nog schuilen tegen dit (verbale) geweld? Welke normen en waarden worden er nog aangehangen?

In het klein laat ik mijn geluid wel horen. En dat geeft troost. Zo was er een Jood die ik tegenkwam in de winkel met keppeltje en gebedskwastjes. Ik twijfelde heel lang… er iets positiefs van zeggen of toch maar niet? Ik besloot van wel en zei dat ik het tov vond dat hij zijn Joods zijn niet verstopt had. Dat hij vast veel commentaar daarop krijgt maar dat ik hem wilde bemoedigen. Hij : ‘Je bent een licht in de duisternis’. En de tekening hierboven? Van een Syrisch meisje dat vandaag zomaar met vader en broertje de kerk in kwam. Ik zat naast hen. Sprak ze vriendelijk aan en kreeg toen deze tekening van haar. En nee, het zijn geen moslims (en wat dan nog?) maar christenen die blij waren dat de kerk open was zodat ze zich tot God konden richten. 

Laten we niet meer de zwijgende meerderheid zijn maar lichten in de duisternis door wel onze stem te laten horen en ons hart te laten zien.

22 -05 2025

Onze kleinzoon van ruim drie jaar ging afgelopen week voor een MRI-scan naar het ziekenhuis. Nu was dit niet de eerste keer voor hem dus hij kent de procedure. Na afloop zat hij vol verhalen! En het heerlijke is dat hij alles beleeft én conclusies trekt op zijn kinderlijke manier. 

We hadden er samen een gezellig gesprekje over tijdens onze oppasdag. Zo waren de twee (!!) ijsjes die hij zomaar mocht eten een heerlijk feest. Net als de hond in het ziekenhuis waar hij spelletjes mee mocht doen en de poppenspeler die een voorstelling gaf. Maar ook dat de machine waar hij in moest treinrails had en hij ging dromen over het filmpje wat hij vooraf gezien had.

Hij vertelde zo levendig dat ik, die er niet bij was, me helemaal kon voorstellen hoe het gegaan is. Voor hém was het echter nieuw dat er allemaal foto’s van de inhoud van zijn hoofdje gemaakt waren. Ik begon hem uit te leggen dat door die machine de binnenkant van zijn koppie gezien kan worden. Ik: ‘Je hersenen, jouw ogen, de binnenkant van je neus en zo nog veel meer’. 

Hij: ‘Én GOD! Want God zit in mij’. 

Hier werd ik even stil van. Een rotsvast vertrouwen in God en een logische redenering van een drie jarige dat God dan ook op de foto staat. Het blijft iedere keer weer spannend wat de uitslag is maar hoe dan ook: God is erbij.

14-10 2024

De reden dat ik gebruik maak van sociale media is in eerste instantie om zo contact te blijven onderhouden met mensen die ik niet zo vaak zie of spreek. Ik vind het leuk om grote of kleine life events van mensen te volgen. 

Een andere reden is om te lezen wat er allemaal in de wereld gebeurt en wat anderen daar dan weer van vinden of wat ze dat doet. En, eerlijk is eerlijk, ik zit ook op sociale media om mezelf als coach te profileren.  

Toch heb ik nog altijd een haat-liefde verhouding met sociale media. De voordelen zoals hierboven beschreven vallen onder de categorie ‘liefde’ . De nadelen wogen tot voor kort niet op tegen de voordelen. Nadelen als: jezelf vergelijken, FOMO gevoelens, beïnvloeding en jalousie. Zelf ben ik (denk- en hoop ik) daar niet zo gevoelig voor. Maar goed ik wéét dat dit met name bij jongeren en jongvolwassenen wél speelt. En ben ik dan niet mede verantwoordelijk door gebruik te blijven maken van deze platforms? Toch heb ik pas geleden een besluit genomen in mijn sociale media gedrag: Ik heb X verlaten want dat vind ik absoluut onder de categorie ‘haat’ vallen. Wat mensen over elkaar twitteren (of is het nu x-en?)  en de wereld in sturen is vaak zo giftig dat het onze samenleving aantast. Ik heb besloten hier een groot kruis door te zetten en heb dit medium verlaten. 

Voor het kenbaar maken van dit besluit gebruik ik sociale media… dat dan weer wel.  Maar goed, dit gaat dan ook allen om mijn besluit en ik maak hier niemand tot zondebok of wens er niemand mee het land uit. 

Sterker nog want dit is een uitnodiging aan een ieder die onzeker, FOMO of misschien zelfs faalangstig door sociale media wordt. Want dat ik jou daar goed in kan coachen weet ik zeker. En dat noem je dan weer profileren en daarom zit ik oa ook op sociale media. 

18-03 2024

Vanmorgen liet ik onze hond uit en kwam een bekende tegen. Een bijzondere man die zich aan weinig sociale regels gelegen laat liggen. Daardoor komt hij regelmatig in conflict met zijn omgeving. We verdragen elkaar want ik kan soms jaloers zijn op zijn totaal-zijn-eigen-gang- gaan en soms verdragen we elkaar niet omdat hij mijn grenzen niet erkent. Het maakt hem wel ‘puur’ want als je je totaal ontdoet van (bijna) alle sociale regels zie je de mens zoals deze is. Tijdens deze ontmoeting sloot zich nog een bekende aan. 

We hadden het over de zondag. Beiden waren de dag ervoor naar de kerk geweest. Ik niet vanwege een griepje. Toen greep de bijzondere man naar zijn portemonnee, deed het ritsje open en viste er een ouweltje uit. ‘We hadden gisteren brood in de kerk’.  Zijn Nederlands is te ontoereikend om te zeggen dat er in die dienst avondmaal in zijn kerk was maar wij beiden begrepen hem direct. Hij brak het ouweltje en gaf ons beiden een stukje. ‘Het lichaam van Christus’ sprak een van ons en we namen alle drie een stukje van het gebroken ouweltje.  Een avondmaal op maandagmorgen in het park. Drie gelovigen die elkaar ontmoeten en door Christus verbonden werden. 

Dit zou in een kerkelijke gemeente totaal ondenkbaar zijn. In menig protestantse kerk is er maar vier keer per jaar avondmaal en er is soms zelfs een ‘week van voorbereiding’ en tafelwachters aan de tafel die er voor moeten zorgen dat alles ordentelijk verloopt. En binnen de Rooms Katholieke kerk is een hostie niet iets om op straat uit te delen.  Nou ‘ordentelijk’ verliep het vanmorgen dus niet echt en er was geen voorbereiding. Behalve dan dat we op elk moment voorbereid moeten zijn om onze Heer te ontmoeten! En vanuit dat verlangen leef ik, mijn Heer ontmoeten. Eens zal ik dat doen van aangezicht tot Aangezicht. En in dit leven geeft Hij mij ontmoetingen zoals vanmorgen waarbij ik ervaar dat Hij mensen aan elkaar verbindt die samen een hemels moment mogen beleven om zo Zijn dood te herdenken. 

In mijn praktijk werk ik met het herkennen van scrips. Scrips zijn aangeleerde overtuigingen die je dingen laat doen of juist niet laat doen zodat we ons sociaal geaccepteerd voelen. En geloof me, hier zijn we de hele dag mee bezig! 

Behalve dus die bekende die ik vanmorgen tegenkwam. Door niet de hele dag na te denken wat anderen van ons vinden kunnen we zomaar ineens Christus ontmoeten. We namen afscheid van elkaar door elkaar een gezegende dag toe te wensen. 

Ook ik wens jou een gezegende dag toe!

10 januari 2018

Lieve millennials,

Er is inmiddels genoeg over jullie geschreven. Ik wil dan ook niet óver jullie schrijven, maar áán jullie schrijven. Ik hoop van harte dat ik jullie met deze column bereik, want ik voel me een beetje schuldig en ik hoop dat ik jullie een ander perspectief mag bieden.

Ik ben moeder van vier millennials en in de tijd dat jullie gevormd werden heb ik twaalf jaar aan sommigen van jullie onderwijs gegeven. Wat heb ik niet gezien en wat heb ik fout gedaan dat jullie denken dat jullie falen als iets niet lukt? 

Een van jullie zegt het als volgt in een serie van EenVandaag:  

‘’Als je maar hard genoeg werkt kun je alles worden wat je wilt, wat wij horen is: je moet alles kunnen, je moet alles zijn en je moet alles doen. Op het moment dat je niet aan al die verwachtingen kunt voldoen, vanuit de maatschappij,  je ouders, je vrienden om je heen, dan heb je het gevoel dat je aan het falen bent en dan zoek je dat faalaspect, die oorzaak bij jezelf, want dan heb jij gefaald! Want alles is mogelijk, dus als het niet lukt is het je eigen schuld”. 

(https://eenvandaag.avrotros.nl/millennials/)

Ik vraag me af wat er is misgegaan waardoor jullie de overtuiging hebben dat elke keuze die gemaakt wordt, niet gemaakt wordt omtrent het NU, maar allemaal om het uiteindelijke doel; zo hoog mogelijk op de carrière ladder terecht komen.

Geen wonder dat de meerderheid van jullie stress ervaart.

Ik ging het navragen bij een van mijn kinderen, hoe zij hier tegenaan kijkt. Ze bevestigde het beeld dat jullie schetsen en kwam met voorbeelden die erg lijken op wat jullie mij al lieten weten.  Ik ben daar erg van geschrokken en vertwijfeld vroeg ik of een opvoeding, die naar mijn beleving een ander geluid heeft laten horen, dan niet zwaarder woog dan de druk van de maatschappij? Nee dus.

Een hoogleraar Arbeidsmarkt zei in dezelfde serie: “ze moeten nog 50 jaar werken en vallen nu al uit. Dan wordt de weg naar pensioen heel lang. Je moet zuinig zijn op de jongeren die je hebt.”

Ik wil graag zuinig zijn op jullie. Niet omdat jullie dan zo lang mogelijk ‘productief’ zijn, maar omdat ik jullie het van harte gun om gelukkig te zijn, om niet faalangstig te zijn, om geen/minder stress te ervaren! Want het leven in het hier-en-nu is belangrijker of minstens net zo belangrijk als straks-en-later.

Hier alvast een tegengeluid op de druk die jullie vanuit de maatschappij ervaren:

Je bent NIET wat je bezit

Je bent NIET wat je presteert

Je bent NIET wat andere over je zeggen 

(uit: het leven van de geliefde, Henry Nouwen 2011) 

Mijn hulp aanbod: een coaching- en/of retraitetraject waarbij ik toezeg dat, omdat je een millennial bent, ik in overleg met jou die prijs rekenen die jij kunt betalen.

Tot horens!