Column

15 april 2019

– De koning komt!IMG_7511

Dit jaar komt de jarige koning naar Amersfoort, mijn woonplaats.
Hij komt vlak langs ons huis en al enkele weken zie ik werklui bezig op de route. Het hekwerk krijgt een nieuwe lik verf, ze leggen een nieuw grasmat aan, ze planten bollen die de 27e waarschijnlijk een verassing laten zien, ze plaatsen originele bankjes aan bomen en alles straalt één doel uit: welkom koning!
Niet iedereen zit op zijn komst te wachten en niet iedereen werkt van harte mee. Op de sociale media las ik een bericht van iemand die zich nogal opwond over die nieuwe grasmatten. Of dat geen verspilling van gemeentegeld was? Ook werd er een foto geplaatst van iemand die op een onoplettend moment materiaal van de gemeentewerkers stal.
Ik kan me niet onttrekken aan de soortgelijke verhalen die in de Bijbel geschreven staan over de komst van de Koning: het verhaal van de dief in de nacht, het verhaal van het onkruid dat in het zaaiveld gestrooid is (ben benieuwd wat er rond 27 april opkomt uit de grond) en het verhaal van de verloren zoon.
Dat laatste verhaal omdat ik aan een gemeentewerker, die druk aan het schuren was aan een hek langs de route, vroeg: ‘Druk aan het werk voor de koning?’ waarop hij het antwoord gaf: ‘Nee. Voor mezelf!’ Zou hij straks toch de koning erkennen en achter zijn geverfde hek staan te juichen of zou hij zijn roes uit liggen te slapen na koningsnacht?
Wat mij opvalt is de enorme ijver en de gezamenlijkheid van de medewerkers om alles tiptop in orde te krijgen. Wat hen drijft kan ik aan de buitenkant niet zien. Is het de opdracht die ze gekregen hebben en waar ze geld aan verdienen? Is het hun verplichting naar hun werkgever? Is het hun trots op hun stad? Of zou er ook iemand tussen zitten die koningsgezind is en met plezier om zijn komst alles tiptop in orde wil hebben?
Hoe zit dat eigenlijk in onze kerkelijke gemeente? Ziet de maatschappij dat wij ook een Koning verwachten?

En wat is onze motivatie om voor die Koning aan het werk te gaan? Geld valt er nauwelijks te verdienen in de kerk dus dat zal het niet zijn. De verplichting aan de Werkgever zie ik wel degelijk terug maar verplichtingen vraagt deze Koning niet aan ons. Trots op onze eigen gemeente zie ik ook maar daardoor valt het gebrek aan gezamenlijkheid des te meer op. Deze Koning wordt blij van de ‘Koningsgezinde’ mensen ook al is alles niet tiptop in orde. Dat mensen Hem toejuichen om Wie Hij is. De Koning van hemel en aarde.

Vanmorgen zag ik werklui bezig met het poetsen van de verkeersborden.  Alle stickers en andere ‘reclame’ en ‘leuzen’ werden van de borden gepoetst zodat de borden helder te lezen zijn.
Ik roep alle christenen op om de maatschappij te laten zien dat wij dé Koning verwachten en om zo’n schoongewassen wegwijzer te zijn!

26 maart 2019

– Is dit het vasten wat Ik verkies?

Steeds meer christenen vasten in de zogenaamde ’40 dagen tijd’, de tijd voor Pasen.20181007_144734
Binnen de protestantse traditie ben ik niet opgevoed met de praktijk van vasten. Maar op een gegeven moment hoorde ik er steeds meer mensen in mijn omgeving over. Vasten is een Bijbels gegeven dus ik ging mezelf na of ik daar dan ook niet aan zou moeten beginnen.
Nu is een externe prikkel als ‘veel mensen doen het’ nooit een goede motivatie dus ik ging op onderzoek uit. Kort gezegd kwam ik op het volgende uit: Doel van vasten is dat je je relatie met God versterkt.  En: dat vasten niet alleen minder eten of te drinken is maar dat je ook bepaalde genotsmiddelen kunt laten staan of andere zaken niet of minder te doen. Bijvoorbeeld 40 dagen zonder sociale media of series kijken.
Jezus laat weten dat áls je vast je dit in het verborgene moet doen. Dus er niet mee te koop lopen. Moet ik er dan wel een column over schrijven?
Ja, want ik ga je niet vertellen of ik wel of niet aan het vasten ben. Maar wel wat ik nog meer in mijn zoektocht tegenkwam:
Jesaja 58  start met ‘ Roep luidkeels, houd u niet in, verhef uw stem als een bazuin, verkondig Mijn volk hun overtreding, en het huis van Jakob hun zonden’. Heftig! God laat in dit hoofdstuk weten dat Hij een bepaalde vorm van vasten verkiest: ‘Is het niet dit, dat u uw brood deelt met wie hongerlijdt, en de ellendige ontheemden een thuis biedt, dat, als u een naakte ziet, u hem kleedt, en dat u zich voor eigen vlees en bloed niet verbergt?’ Hier hoor ik een ander Bijbelgedeelte in terug: Matheus 25 vers 35: ‘Want Ik had honger en u hebt Mij te eten gegeven; Ik had dorst en u hebt Mij te drinken gegeven; Ik was een vreemdeling en u hebt Mij gastvrij onthaald’.
Ik ben geen theoloog en ik wil al helemaal niet de discussie over vasten aangaan. Ik ben wel christen en wil deze 40 dagen tijd aangrijpen om iedereen, christen of niet, op te roepen om om te zien naar mensen die honger en dorst hebben. Om vreemdelingen die ontheemd zijn gastvrij te onthalen.
Deze doelgroep wordt vaak genoemd in de Bijbel. Juist omdat zij niet voor zichzelf kunnen zorgen. Je kunt deze doelgroep aanvullen met mensen in je omgeving die eenzaam zijn, verdriet hebben of pijn lijden. Want het is zonde als je vast maar je naaste in nood niet ziet.
Mijn tip: sta open voor wat je vandaag tegenkomt! En als vasten je erbij helpt om daar voor open te staan moet je dit zeker gaan doen. Ik wens je toe dat je ook ná je vastenperiode open blijft staan voor de mensen om je heen.
Zoals eerder gezegd ben ik geen theoloog. Reken deze column dan ook niet af op (gebrek aan) theologische inzichten. Ik ben coach en dat is mijn motivatie voor deze column. Want als coach weet ik dat er veel mensen verlangen naar een luisterend oor, een bemoedigende schouderklop, inzichten over ‘hoe nu verder’  en een nieuw begin.
Wat een zegen dat we binnenkort weer het Paasfeest mogen vieren!

19 februari 2019

– Verbonden

20190217_110022Het was op een avond van de kerk. Georganiseerd door catecheten en jongerenwerkers. Iemand gaf aan dat een jongere zich niet verbonden voelde met de gemeente. Hij had een verzoek gedaan in de app-groep opgenomen te worden en zelfs dat was niet gelukt.
Een van de jongerenwerkers ging meteen in zijn telefoon kijken en in de pauze liep hij naar die persoon: ‘Kijk hij staat er wel in, ik weet dan ook niet wat er mis gaat’.

Wat gaat er eigenlijk mis met de jongeren in een kerk? Hoe komt het dat ze zich niet verbonden weten? Of laten zij zich niet binden?
Ik denk dat het aan ‘deze tijd’ ligt. Niet dat alles vroeger beter was! Daar kwamen we ook wel achter op diezelfde avond. Vroeger had je te luisteren en was je inbreng als jongere niet gewenst.
Iedere tijd kent haar eigen problemen, uitdagingen en goede kanten.

We leven in dit tijdperk dus laat ik me daar toe bepreken.
Een week van een gemiddelde jongere is gevuld met school, sport, muziek, bijbaantje, vrienden en op zondag kerk. Dan komen er ook nog familiezaken en in die kring onderhandelen waar je als kind nu persé wel heen moet van je ouders en waar niet.
In al die verschillende groepen heeft de jongere ook verschillende identiteiten (en app-groepen). Van sportief, cool, leerling, harde werker, spontane gast tot christen.
Is het dezelfde jongere op het voetbalveld, in het zwembad, op de volleybal, in de muziekschool en in de supermarkt als vakkenvuller als die jongere die naar de kerk gaat?
Bij de integratie van al deze identiteiten hebben ze ons, de kerk, christenen, juist zo nodig!
Deze tijd heeft het in zich gefragmenteerd te leven. Niet te geloven in grote verhalen. Toch is er het verlangen naar gezamenlijkheid. Kijk maar naar de klimaatspijbelaars. Ergens voor gaan, je voor in te zetten.
Als wij als volwassenen nu eens dat voorbeeld geven. Hoe gaaf zou dat zijn!
Laten we stoppen met het te verwachten van goede kerkelijke activiteiten want verbonden zijn zit niet in een activiteit. Laten we stoppen met de vraag of onze jongere wel ‘past’ in een groep. God heeft in al Zijn wijsheid besloten dat déze jongere binnen déze gemeenschap hoort dus laten we onze verantwoordelijkheid nemen. Zowel jong als oud.
Hoe?
Voor de jongere: kiezen vergt kennen, dus laat je zien in de kerk en kerkelijke activiteiten, daar leer- en ervaar je, naast je familie, wie God is. Ik kan je ook van harte een jaar Evangelische Hogeschool aanbevelen. Of ga eens een gesprek aan met een volwassen christen in je gemeente. Communiceer je vragen en twijfels, want dat is verbonden zijn; samen in gesprek gaan over wat er in je hoofd en hart leeft.
Voor de ouderen: Zondag zijn we daar in onze kerk mee begonnen om dit in verbondenheid met elkaar te doen. De namen van alle kinderen van 0 tot 20 jaar zijn op een blokje geschreven. Gemeenteleden namen een blokje mee en gaan bidden voor de jongere op dat blokje; Vragen of God ze wil laten weten dat ze erbij horen, zich laten  verbinden met Hem en deze gemeenschap.  Zo bouwen we aan een keten van gebed voor onze jongeren en zijn ze, hoe dan ook, verbonden met God en Zijn gemeente.

25 januari 2019

–  Nederland vooruitstreven?!

IMG_7503“Ik liep net naar huis. ‘Ik ga je dood maken, geile Chinees’ riep een gast van rond de 16. Twee sneeuwballen tegen m’n rug en later ook tegen mijn raam van de huiskamer. Ik negeer dit soort dingen meestal, maar ben er meer dan klaar mee”.
Zijn dit openingsregels van een spannende roman? Ben je al benieuwd hoe het verder gaat? Lees verder

31 december 2018

–  Adieu

IMG_3067

“Er is gelegenheid om afscheid te nemen (…)” Deze zin zie je vaak in een rouwadvertentie staan
Maar als je heel veel van iemand houdt dan wil je graag voordat de persoon gestorven is afscheid nemen. Lees verder

 

18 december 2018

–  Angstig klimaat

1963

Ik ben in de winter van 1963 geboren en mijn moeder vertelde me: ‘Toen jij geboren werd gingen de ijsbrekers door het Zwarte water’. Ik ben dus met koude voeten geboren en als ik de klimaatgoeroes moet geloven krijg ik straks natte voeten of loop ik op hete kolen. Klimaatverandering. Lees verder

 

–  Voordat je dood bent en nieuw leven

20180718_210128

Ik had een bijzondere week achter de rug vorige week. Een student vroeg tijdens een presentatie van een groepsopdracht:  ‘Wat als je vandaag alleen zou krijgen waar je gisteren voor gedankt hebt?’ Lees verder

 

 

–  Fernweh

We keIMG-20180623-WA0006nnen allemaal het woord heimwee: het gevoel van verlangen naar huis. Of een laagje dieper het gevoel van verlangen naar geborgenheid en zekerheid van het bekende.
Als kind had ik gelukkig niet zoveel last van heimwee.  Een enkele keer en dat was dan als ik me ergens niet helemaal veilig of gewenst ervaarde. Nu noem ik ook wel wat: veilig…gewenst…
Lees verder

 

 

– Geluk

Ik ben gelukkiggeluk en heb een heerlijke morgen gehad.
Lotto gewonnen? Nee, doe ik trouwens niet aan mee.
Jubileum te vieren? Nee, niet eens een verjaardag.
Cadeau gekregen? Niet letterlijk maar wel figuurlijk. Lees verder