Fernweh

23 juni 2018

–  Fernweh

We kennen allemaal het woord heimwee: het gevoel van verlangen naar huis. Of een laagje dieper het gevoel van verlangen naar IMG-20180623-WA0006geborgenheid en zekerheid van het bekende.
Als kind had ik gelukkig niet zoveel last van heimwee.  Een enkele keer en dat was dan als ik me ergens niet helemaal veilig of gewenst ervaarde. Nu noem ik ook wel wat: veilig…gewenst…
Heel soms overvalt mij nog wel eens een melancholisch gevoel, een verlangen naar de geborgenheid en veiligheid van toen ik kind was. Ik dacht dat dit een ouderwets gevoel van heimwee was.
Afgelopen week hoorde ik het woord ‘Fernweh’ voor het eerst. Een Belgische auteur op de radio had het er over. Hij vertelde dat dit woord niet in het Nederlands gebruikt wordt. Maar als je het wilt omschrijven naar het Nederlands het de betekenis heeft van ‘verlangen naar iets waar je graag wilt zijn,  eenzelfde gevoel als heimwee maar dan de tegenovergestelde richting’.
Ik voelde opluchting bij dit woord. Zoals je opgelucht kunt zijn bij het horen van een diagnose bij klachten. Als er een diagnose is, vallen je klachten op hun plek. Niet dat je dan meteen beter bent, maar je kunt plaatsen wat je hebt en begrijpt beter waarom  je je voelt zoals je je voelt.
Als mij een gevoel van heimwee overvalt en ik neem de tijd om dit gevoel een plek te geven kom ik tot de conclusie dat ik niet zozeer terug verlang maar eerder vooruit verlang.
Ik heb dus geen heimwee, maar Fernweh. En ja, wie niet?!
Want we zijn niet geschapen om op deze onveilige aarde te leven waar we ons soms ongewenst ervaren. We zijn geschapen om in het paradijs te leven. De plek waar we veilig en gewenst zijn. Daarom ervaren we allemaal momenten van verlangen naar een betere wereld: Fernweh.
Het lijkt me goed om zo nu en dan de tijd te nemen op onze gevoelens te reflecteren. Mij heeft het in ieder geval bovenstaande inzichten gegeven. Wat ik er mee kan?
Het Bijbels advies: ‘worden als een kind’ ter harte nemen met als voorbeeld mijn bijna drie jarige kleinzoon die ook nog eens Adam heet.
Adam was bij ons op bezoek toen hij zijn opa de voordeur binnen zag komen.  Met een stralende glimlach en een zelfverzekerdheid dat er van hem gehouden werd en er op hem gewacht werd liep hij opa tegemoet en zei:
‘Ik ben er weer!!!’