Verbonden

19 februari 2019

– Verbonden

20190217_110022Het was op een avond van de kerk. Georganiseerd door catecheten en jongerenwerkers. Iemand gaf aan dat een jongere zich niet verbonden voelde met de gemeente. Hij had een verzoek gedaan in de app-groep opgenomen te worden en zelfs dat was niet gelukt.
Een van de jongerenwerkers ging meteen in zijn telefoon kijken en in de pauze liep hij naar die persoon: ‘Kijk hij staat er wel in, ik weet dan ook niet wat er mis gaat’.

Wat gaat er eigenlijk mis met de jongeren in een kerk? Hoe komt het dat ze zich niet verbonden weten? Of laten zij zich niet binden?
Ik denk dat het aan ‘deze tijd’ ligt. Niet dat alles vroeger beter was! Daar kwamen we ook wel achter op diezelfde avond. Vroeger had je te luisteren en was je inbreng als jongere niet gewenst.
Iedere tijd kent haar eigen problemen, uitdagingen en goede kanten.

We leven in dit tijdperk dus laat ik me daar toe bepreken.
Een week van een gemiddelde jongere is gevuld met school, sport, muziek, bijbaantje, vrienden en op zondag kerk. Dan komen er ook nog familiezaken en in die kring onderhandelen waar je als kind nu persé wel heen moet van je ouders en waar niet.
In al die verschillende groepen heeft de jongere ook verschillende identiteiten (en app-groepen). Van sportief, cool, leerling, harde werker, spontane gast tot christen.
Is het dezelfde jongere op het voetbalveld, in het zwembad, op de volleybal, in de muziekschool en in de supermarkt als vakkenvuller als die jongere die naar de kerk gaat?
Bij de integratie van al deze identiteiten hebben ze ons, de kerk, christenen, juist zo nodig!
Deze tijd heeft het in zich gefragmenteerd te leven. Niet te geloven in grote verhalen. Toch is er het verlangen naar gezamenlijkheid. Kijk maar naar de klimaatspijbelaars. Ergens voor gaan, je voor in te zetten.
Als wij als volwassenen nu eens dat voorbeeld geven. Hoe gaaf zou dat zijn!
Laten we stoppen met het te verwachten van goede kerkelijke activiteiten want verbonden zijn zit niet in een activiteit. Laten we stoppen met de vraag of onze jongere wel ‘past’ in een groep. God heeft in al Zijn wijsheid besloten dat déze jongere binnen déze gemeenschap hoort dus laten we onze verantwoordelijkheid nemen. Zowel jong als oud.
Hoe?
Voor de jongere: kiezen vergt kennen, dus laat je zien in de kerk en kerkelijke activiteiten, daar leer- en ervaar je, naast je familie, wie God is. Ik kan je ook van harte een jaar Evangelische Hogeschool aanbevelen. Of ga eens een gesprek aan met een volwassen christen in je gemeente. Communiceer je vragen en twijfels, want dat is verbonden zijn; samen in gesprek gaan over wat er in je hoofd en hart leeft.
Voor de ouderen: Zondag zijn we daar in onze kerk mee begonnen om dit in verbondenheid met elkaar te doen. De namen van alle kinderen van 0 tot 20 jaar zijn op een blokje geschreven. Gemeenteleden namen een blokje mee en gaan bidden voor de jongere op dat blokje; Vragen of God ze wil laten weten dat ze erbij horen, zich laten  verbinden met Hem en deze gemeenschap.  Zo bouwen we aan een keten van gebed voor onze jongeren en zijn ze, hoe dan ook, verbonden met God en Zijn gemeente.